Co nowego w Space Ads OS

Wszystkie raporty Google Ads przyjmują --slug <klient>; --customer-id działa dalej, a podane razem muszą się zgadzać. Raporty obejmujące wszystkich klientów (podsumowania, alerty) nadal działają bez niego, a --slug zawęża je do jednego klienta.

Google Ads łączy się bez tokenu dewelopera i bez konta menedżera (MCC): przez most jedną zgodą w przeglądarce albo przez własny projekt Google Cloud z własnym poziomem dostępu. Konto menedżera jest potrzebne tylko wtedy, gdy przez nie docierasz do konta klienta.

Usuwanie kampanii, grup reklam, reklam i słów kluczowych Google Ads — wyłącznie jedną komendą, która najpierw pokazuje status i wydatki z 30 dni, ostrzega, że usunięcia nie da się cofnąć, i wymaga ponownego wpisania ID.

Czytelne komunikaty przy braku dostępu produkcyjnego, znanym problemie autoryzacji Google, limitach i złym koncie menedżera. spaceads doctor --online pokazuje, jak podłączony jest każdy klient.

Zasady marki pilnowane, nie tylko sugerowane: zakazane słowa, obietnice, których nie wolno składać, wymagane dopiski, pisownia nazwy marki i języki reklam — każdy tekst reklamy w Google, Meta i TikToku jest sprawdzany przed wysłaniem, także w podglądzie. Zasady redakcyjne Google i TikToka sprawdzane tak samo, więc mniej reklam jest odrzucanych.

Google Ads: kampanie Standard Shopping tylko z wybranymi produktami, formularze kontaktowe z pobieraniem leadów, konwersje offline z CRM (w tym Enhanced Conversions for Leads) i listy Customer Match — dane klientów hashowane na Twoim komputerze.

Google Ads: rekomendacje z podglądem zmian, reguły wartości konwersji, ustawienia i raport AI Max, listy marek, współdzielone listy wykluczających słów kluczowych oraz przesyłanie grafik i filmów YouTube.

Meta: formularze błyskawiczne, grupy odbiorców (odwiedzający stronę, zaangażowani, listy klientów, lookalike), konwersje niestandardowe, reguły automatyczne startujące jako wyłączone, gotowość Advantage+ i różne grafiki dla różnych miejsc wyświetlania.

TikTok: kampanie Smart+, generowanie leadów z pobieraniem, katalogi i Video Shopping, reguły automatyczne, GMV Max oraz zdarzenia offline — wszystko tworzone jako wstrzymane (GMV Max TikTok uruchamia od razu, więc wymaga wyraźnej zgody).

Cotygodniowy przegląd branży śledzi oficjalne changelogi Google Ads, Meta, TikToka, GA4, Search Central i Merchant Center.

Funkcje wymagające dodatkowych uprawnień platformy (np. katalogi i pobieranie leadów na Meta) są gotowe i przed działaniem sprawdzają połączenie — gdy czegoś brakuje, mówią dokładnie czego i jak to dodać.

Google Ads: Performance Max budowany w jednym kroku — budżet, kampania, feed Merchant Center, wytyczne marki, grafiki i teksty, filtr „tylko te produkty”, sygnały odbiorców i cel pozyskiwania nowych klientów. Google sprawdza całość w podglądzie; błąd nie zostawia niczego w połowie. Działa dla e-commerce i dla leadów.

Google Ads: kampanie Search tworzone kompletnie (wszystkie strategie ustalania stawek, wiele krajów i języków, rozszerzenia, harmonogram, listy wykluczeń), Demand Gen z kierowaniem na lokalizacje i języki oraz eksperymenty uruchamiane z narzędzia.

Google Ads: deklaracja reklam politycznych w UE. Od kwietnia 2026 Google blokuje każdą zmianę na koncie, jeśli choć jedna kampania jej nie ma — narzędzie sprawdza to jako pierwsze i pozwala zadeklarować brakujące kampanie. Wartość wybierasz Ty.

Meta: tworzenie kampanii, zestawów reklam i reklam ze specyfikacji (7 gotowych przykładów), duplikowanie oraz przesyłanie zdjęć i filmów. Meta sprawdza każdy podgląd, a wszystko powstaje wstrzymane.

TikTok: grupy odbiorców (lookalike, zapisane, z listy klientów — dane hashowane na Twoim komputerze), przesyłanie kreacji i raporty za dowolny zakres dat.

Merchant Center: raporty rynkowe (sugerowane ceny, bestsellery, widoczność konkurencji), zmiana pojedynczych atrybutów produktów, promocje oraz stany w sklepach i regionach.

GA4: pełne raporty, dane na żywo, kohorty, lejki i listy konfiguracji; zmiany konfiguracji (zdarzenia kluczowe, wymiary, retencja, połączenie z Google Ads) gotowe po podłączeniu GA4 z uprawnieniem do edycji. Search Console: filtry, wygląd w wynikach, dane godzinowe i wysyłanie map witryny.

Gdy narzędzie czegoś jeszcze nie ma, czyta oficjalną dokumentację platformy dla używanej wersji API i proponuje jednorazowy skrypt z tym samym podglądem, zatwierdzeniem i dziennikiem zmian.

Raporty Meta działają na kontach podłączonych przez kreator, a pełny audyt Meta działa od początku do końca. Budżety w walutach bez groszy (np. jeny) nie są już mnożone przez 100.

Przegląd wszystkich kanałów znów zawiera Google Ads. Klienci pod różnymi kontami menedżera Google Ads działają poprawnie.

Stanowiska zespołu w planie Agency działają wszędzie, przełączenie klienta przenosi zabezpieczenia na jego konta, a historia zmian pokazuje zmiany wybranego klienta.

Kreator konfiguracji sam uzyskuje dostęp do Google Ads przez zgodę w przeglądarce i wyjaśnia poziomy dostępu Google; onboarding zapisuje identyfikatory kont reklamowych.

TikTok: nic, co narzędzie zbuduje, nie zacznie samo wydawać budżetu. Nowe kampanie, grupy reklam i kopie grup powstają wyłączone, a narzędzie sprawdza to po utworzeniu. Uruchomienie to osobny, zatwierdzony krok.

Zmiany trafiają na konto właściwego klienta. Na Google Ads, Meta, TikToku i w Merchant Center konto pochodzi z rejestru klientów, a niezgodny numer konta wpisany w komendzie zatrzymuje zmianę, zanim cokolwiek zostanie wysłane.

Google Ads: żadna zmiana bez podglądu. Budżety, cele, wykluczenia, lokalizacje, operacje zbiorcze i reguły najpierw pokazują plan, a Google sprawdza go przed zapisem.

Google Ads: frazy, które niedawno konwertowały, znów są chronione przed trafieniem do wykluczeń. Raporty z 60 i 90 dni obejmują naprawdę 60 i 90 dni.

Meta: zmiany są zapisywane w historii poprawnie, z podanym powodem, a podgląd pyta Meta, czy przyjęłaby zmianę. Nowe obiekty zawsze powstają wstrzymane.

Merchant Center: odświeżenie etykiety niestandardowej nie może jej już usunąć. Każdy klient korzysta też z własnego konta usługi.

Usuwanie danych klienta obejmuje wyłącznie wskazanego klienta, a zabezpieczenie zmian sprawdza także Twoje własne skrypty z szablonów.

Flagi --yes, --dry-run i --apply zniknęły: uruchomienie komendy bez --execute to podgląd. Brakujące uprawnienie TikToka jest zgłaszane wprost, zamiast wyglądać jak puste konto.

Gdy klientowi brakuje uprawnień do Strony lub Instagrama, narzędzie wskazuje jeden krok, który je dodaje — ponowne podłączenie tego klienta z opcją dopalania — zamiast opisywać proces zatwierdzania, który jest już zakończony.

Posty ze Strony na Facebooku są odczytywane tak, jak wymaga tego Meta — narzędzie samo uzyskuje do tego właściwą autoryzację Strony.

Posty ze zdjęciem i karuzele nie są dopalane bez linku docelowego. Meta takich nie przyjmuje, więc plan odkłada je od razu, z podanym powodem, zamiast pozwolić próbie zakończyć się błędem.

Czytelniejsze komunikaty, gdy Meta odrzuca wywołanie z powodu ustawień samej aplikacji, zamiast ogólnego „nieprawidłowy parametr”. Udane połączenie konta nie zostanie już zgłoszone jako nieudane przez chwilowy błąd przy jego potwierdzaniu.

Przebudowane podłączanie Meta, TikToka i GA4. Link do zatwierdzenia jest wyświetlany, a nie tylko otwierany, więc można go zatwierdzić na **dowolnym urządzeniu** — także na telefonie. Terminal sam dowiaduje się, jak się skończyło: zatwierdzone, odrzucone albo wygasłe, bez przeklejania czegokolwiek z powrotem. Po podłączeniu narzędzie sprawdza, że połączenie faktycznie działa, zanim to ogłosi. Nic nie trafia na dysk — autoryzacja zostaje w zaszyfrowanym sejfie powiązanym z licencją.

Dopalanie postów na Meta jako **osobne, dobrowolne połączenie**. Prosi o uprawnienia do Stron i Instagrama tylko wtedy, gdy operator świadomie je wybierze — standardowe połączenie zostaje tak wąskie jak wcześniej. Kiedy tych uprawnień brakuje, narzędzie mówi dokładnie, który krok zamyka lukę.

Przegląd zdrowia kont Meta w jednym przebiegu: dostarczanie, tempo wydatku, wyniki, częstotliwość, wiek kreacji, limity strukturalne i rozmiar grup. Każdy próg ma spisane uzasadnienie, żeby dało się z nim polemizować, a nie tylko go przyjąć. Kiedy danych o koncie nie udało się pobrać w całości, raport **mówi to wprost** zamiast wyciągać wniosek z niepełnego obrazu — bo konto chwilowo niedostępne i konto uśpione wyglądają w danych identycznie.

Przegląd STRUKTURY konta, osobno od metryk. Znajduje rzeczy, które przeżywają miesiące przeglądów wydajności, bo żadna z nich nie jest liczbą idącą w złą stronę: zestawy o identycznym targetowaniu konkurujące ze sobą, zestawy konwersyjne, które przy obecnym koszcie wyniku nigdy nie zbiorą 50 zdarzeń tygodniowo, kampanie włączone i niewydające, oraz budżet skupiony w jednym zestawie, podczas gdy pozostałe dzielą sygnał.

Dopalanie postów organicznych na Meta i TikToku. Na Meta to operacja, w której drobna pomyłka daje efekt nie do odróżnienia od sukcesu: zbudowanie reklamy w oczywisty sposób tworzy **nowy, nieopublikowany post** zamiast promować istniejący — polubienia i komentarze zostają na oryginale, a reklama startuje bez dowodu społecznego. Narzędzie odrzuca taki kształt i po zapisie sprawdza odczytem, który post reklama faktycznie niesie. Na TikToku Spark Ads stały się powtarzalnym procesem: polityka per klient, plan z uzasadnieniem przy każdej decyzji (również przy pominięciach) i pamięć tego, co już dopalone, żeby rotacja nie zaczynała za każdym razem od zera.

Dopalanie na Meta wymaga uprawnień do Strony i Instagrama wykraczających poza standardowe połączenie konta. Narzędzie sprawdza to **przed** rozpoczęciem i mówi, czego brakuje i kto może to nadać, zamiast przerwać w połowie. Kiedy platforma nie zwraca listy przyznanych uprawnień — a przy tym typie połączenia nie zwraca — mówi „nie da się tego odczytać" zamiast „nie masz uprawnień", bo to dwie różne informacje i tylko jedna z nich jest problemem.

Komenda `spaceads purge` — usunięcie danych jednego klienta z przestrzeni roboczej po zakończeniu współpracy. Najpierw pokazuje, co dokładnie skasuje, i mówi wprost, czego **nie** dosięga: autoryzacje trzymane po stronie serwera unieważnia się w panelu platformy, nie tutaj.

Komenda `spaceads migrate` — doprowadza istniejący projekt do stanu, jaki wprowadziły późniejsze wydania. Aktualizacja świadomie nigdy nie dotyka Twoich plików klientów, więc to osobny, jawny krok, a nie coś, co dzieje się po cichu w tle.

Raporty można renderować w języku innym niż angielski bez modyfikowania pakietu — dla agencji prezentujących wyniki swoim klientom.

Opis granic każdego kanału: limity, kontrakty wywołań i kwoty, które decydują o tym, czy operacja jest w ogóle możliwa — a nie tylko o tym, co jest możliwe w teorii.

Mapa uprawnień: która funkcja wymaga którego zakresu dostępu na której platformie i jak wygląda błąd, gdy tego zakresu brakuje. Komunikat o braku uprawnienia bardzo często wygląda jak błąd narzędzia.

Jedno miejsce mówiące, na której wersji API stoi każdy kanał, kiedy ta wersja się kończy i dlaczego każdy zakres wersji biblioteki jest taki, jaki jest.

Macierz możliwości rozdzielająca trzy różne odpowiedzi na pytanie „czy narzędzie potrafi X": jeszcze tego nie zbudowaliśmy, platforma tego nie udostępnia, albo obecne uprawnienia tego nie obejmują. Każda wymaga innej reakcji, a zlanie ich w jedno „nie da się" kosztuje operatora czas.

Playbooki operacyjne: eksperymenty, grupy zasobów Performance Max, budżetowanie, frameworki wzrostu, przejmowanie konta e-commerce, rotacja i duplikacja produktów.

Wiedza opisująca zachowanie platform, które od tego czasu się zmieniło, została uzgodniona z bieżącą dokumentacją dostawców — w tym dwa kanały, których udokumentowana wersja API była nieaktualna. Baza sama zgłasza teraz, kiedy jej treść wymaga przeglądu.

Cztery zestawienia Google Ads z GA4: luka między kliknięciami a sesjami, urządzenia, geografia i udział kanałów. Każde nazywa przyczynę rozbieżności zamiast ją wygładzać.

Dla GA4: rozkład godzinowy pod harmonogram reklam, przychód na poziomie produktu, porównanie rok do roku oraz rozdział pierwszego i ostatniego kontaktu. Każde odpowiada na pytanie, na które dzienne sumy nie odpowiadają.

Search Console głębiej: porównanie okresów przy diagnozie spadku ruchu, dostęp do danych świeższych niż okno sfinalizowane, podział na frazy markowe i niemarkowe według listy, którą podajesz Ty, oraz wykrywanie mapy witryny odporne na kompresję, przekierowania i pliki indeksowe.

Widoki łączące kanały radzą sobie z kontami rozliczanymi w różnych walutach: przy zgodnych walutach suma jest jak dotąd, przy różnych dostajesz rozbicie zamiast jednej liczby, która nic nie znaczy. Różne strefy czasowe raportowania są sygnalizowane osobno.

Wyczerpanie limitu zapytań jest rozpoznawane jako wyczerpanie limitu, a nie raportowane jako problem z indeksacją strony.

Tworzenie kampanii, grup reklam i reklam na TikToku — tą samą ścieżką podglądu i potwierdzenia co każda inna zmiana.

Przegląd zdrowia konta TikTok w tym samym kształcie co pozostałe kanały.

Wykaz kont z Business Center — żeby przed diagnozowaniem, dlaczego czegoś brakuje, zobaczyć, do czego autoryzacja faktycznie sięga.

Kilka odczytów zachowywało się inaczej na żywym koncie niż w testach i zostało uzgodnionych, w tym rozkład godzinowy pobierany dla zbyt długiego okresu oraz filtry wysyłane w kształcie, którego platforma nie przyjmuje.

Raportowanie przychodu rozpoznaje obie rodziny metryk platformy, więc konto sprzedające przez jedną z nich nie jest już pokazywane jako konto bez przychodu.

Limit wywołań sprawdzany **przed** rozpoczęciem serii, a nie odkrywany w jej połowie — z pozostałym budżetem odczytanym z konta, nie założonym.

Wskazówki naprawcze prosto od Google dla odrzuconych ofert, zamiast wnioskowania z kodu błędu — w tym rozróżnienie między problemem, z którym możesz coś zrobić, a takim, który czeka na weryfikację po stronie platformy.

Profil feedu per klient, żeby praca nad tytułami i atrybutami opierała się na konwencjach tego konta, a nie na domysłach.

Podgląd wpisów zbliżających się do wygaśnięcia. Atrybuty podane przez API mają ograniczony czas życia i znikają cicho — teraz widać krawędź, zanim praca nad feedem zniknie.

Jedna komenda audytu z trwałymi kodami ustaleń i statusem wyjścia nadającym się do uruchomienia z harmonogramu.

Zapis do feedu domyka teraz całą sekwencję potrzebną do tego, żeby zmiana faktycznie weszła, i weryfikuje efekt z katalogu po scaleniu, a nie z samego zapisu. Odczyty katalogu zgłaszają, gdy zostały ucięte, zamiast podawać fragment jako całość.

Pliki, które narzędzie zapisuje w Twoim imieniu — aktywne konto, dzienniki zmian, pamięć podręczna, konfiguracje kont i wygenerowane raporty — leżą teraz w Twoim projekcie, a nie w katalogu instalacyjnym. Przeżywają aktualizację i należą do Twoich kopii zapasowych.

Zakresy wersji bibliotek opisują to, co realnie instaluje się u Ciebie. Kilka z nich było spełnianych przez wydania, które nie zawierają już powierzchni API używanej przez ten pakiet.

Przy pierwszym uruchomieniu zapisywany jest plik `.gitignore`, żeby pamięć podręczna, poświadczenia i raporty z danymi Twoich klientów nie trafiły przypadkiem do repozytorium.

Pliki z poświadczeniami powstają z uprawnieniami tylko dla właściciela, włącznie z kopiami zapasowymi.

`spaceads init` i `spaceads doctor` działają na niekompletnej instalacji — czyli dokładnie wtedy, gdy są najbardziej potrzebne.

Zmiana celu licytacji na strategiach portfelowych faktycznie wchodzi, zamiast raportować sukces bez zmiany celu.

Edytowalne szablony skryptów dla każdego kanału — punkty startowe do otwarcia i dostosowania, w tym skrypty działające po stronie konta reklamowego, na harmonogramie platformy, bez uruchamiania czegokolwiek lokalnie.

Walidacja nazw pól w zapytaniach Google Ads wykonywana lokalnie, więc pomyłka wychodzi na Twojej maszynie, a nie na koncie klienta.

Uszeregowana lista działań. Audyty mierzyły marnotrawstwo; teraz zasilają jedną listę uporządkowaną według szacowanego zysku, żeby raport kończył się pracą, a nie liczbą.

Tworzenie kampanii Search i Demand Gen ze specyfikacji, z jawnie podjętymi decyzjami o odbiorcach zamiast domyślnych.

Eksperymenty, grupy odbiorców i automatyzacja zasobów — prowadzone tą samą ścieżką podglądu i potwierdzenia co każda inna zmiana.

Podpinanie zasobów na poziomie konta, kampanii i grupy zasobów Performance Max, ustawienia kampanii (geografia, urządzenia, promień, listy współdzielone) oraz edycja tekstów reklam displayowych w miejscu, bez przebudowy.

Pierwsze dwie warstwy przeglądu zdrowia konta: datowany kontekst, którego wymaga decyzja, i pamięć tego, co już zostało zgłoszone i rozstrzygnięte.

Dziennik zmian leży teraz w Twoim projekcie, a nie w katalogu instalacyjnym Pythona. Wcześniej trafiał w trzy różne miejsca wewnątrz pakietu — więc na pytanie „gdzie jest historia zmian na koncie" były trzy odpowiedzi i żadna nie była w Twoim repozytorium ani backupie. Przy pierwszym zapisie po aktualizacji **kopiujemy** dotychczasową historię do projektu, nie przenosimy: stara lokalizacja zostaje nietknięta, więc nic nie ginie, nawet jeśli kopiowanie się nie uda.

Baza wiedzy wchodzi do kontekstu na starcie sesji. 34 pliki — przewodniki po kanałach, koncepty, playbooki branżowe, specyfikacje kreacji — jadą w pakiecie od dawna, ale nic nie kierowało do nich Claude, więc w praktyce ich nie używał. Teraz przy każdej sesji dostaje spis: co istnieje i gdzie to leży. Wczytuje konkretny plik wtedy, gdy pytanie tego wymaga, zamiast odpowiadać z pamięci.

Nowa wiedza o oznaczaniu treści generowanych przez AI — EU AI Act obowiązuje od 2 sierpnia 2026. Obowiązek ujawnienia spoczywa na tym, kto publikuje reklamę, a najczęstszy błąd polega na tym, że osoba generująca kreację nigdy nie przekazuje tej informacji dalej. Plik opisuje, co dokładnie wystawia Google Ads, kto za co odpowiada i czego system **nie** robi — bo fałszywe zapewnienie w kwestii compliance jest gorsze niż milczenie.

Nowa komenda `spaceads doctor` — jedno przejście po całej instalacji: wersja Pythona, status licencji, czy biblioteka każdego kanału faktycznie się wczytuje, ilu klientów masz skonfigurowanych na kanał, kształt rejestru, aktywny klient i gdzie realnie leży dziennik zmian. Nie zmienia niczego, nie wypisuje żadnego klucza ani tokenu, więc cały wynik możesz wkleić do maila do nas. To odpowiedź na pytanie „czy u mnie wszystko jest na miejscu?" bez czekania na support.

Przegląd wszystkich klientów naraz jest wreszcie dostępny. Komendy trybu agencyjnego odwoływały się do zestawienia, którego nie było w pakiecie — czyli funkcja, dla której kupuje się plan agencyjny, nie dała się uruchomić. Teraz działa i pokazuje klientów od najgorszego, a status liczy się względem celu ROAS z briefu danego klienta, nie sztywnego progu dla wszystkich: konto z celem 6.0 przy wyniku 3.0 jest na czerwono, a konto z celem 2.5 przy tym samym wyniku na zielono.

Search Console i Merchant Center można wreszcie dodać przez rozmowę z Claude. Kreator w terminalu znał sześć kanałów, ale onboarding i dodawanie klienta zbierały cztery — więc te dwa po cichu wypadały z rejestru, jeśli dodawałeś klienta rekomendowaną ścieżką. Razem z dwiema pułapkami, na które inaczej trafia się dopiero przy pierwszym błędzie: adres property w Search Console musi być dokładny, a Merchant Center wymaga jednorazowej rejestracji, którą może wykonać tylko osoba z rolą ADMIN.

Search Console i Merchant Center nie startowały po instalacji. Ich biblioteki były opisane jako dodatek opcjonalny, a żadna z naszych ścieżek instalacji ich nie dociągała — ani instalator z maila po zakupie, ani aktualizacja w miejscu. Komenda organicznej strony wyszukiwania kończyła się błędem przy pierwszym użyciu. Teraz oba kanały instalują się razem z systemem i działają bez żadnego dodatkowego kroku.

Podpowiedź, którą pokazywaliśmy przy tym błędzie, prowadziła w ślepy zaułek — miała literówkę w nazwie pakietu, więc kończyła się kolejnym błędem. Poprawione w pięciu miejscach. Ten sam problem dotyczył podpowiedzi do kontroli bezpiecznych stref w kreacjach: komenda wyglądała na wykonaną poprawnie, a w rzeczywistości nie instalowała niczego, więc kontrola dalej pokazywała „pominięto". Teraz faktycznie ją włącza.

Dane kontaktowe z briefu klienta trafiają wreszcie do kontekstu. Osoba kontaktowa, informacja, czy może zatwierdzać budżet, i opiekun po Twojej stronie — to wszystko było zapisywane w briefie i nigdy nie docierało do rekomendacji. Teraz dociera, ale tylko wtedy, gdy faktycznie kogoś wpiszesz.

Baza wiedzy i szablony raportów są wreszcie odnajdywalne. Pliki jadą w pakiecie od zawsze, ale dokumentacja podawała do nich ścieżki, które istniały tylko u nas w repozytorium — więc każda próba zajrzenia do nich kończyła się niczym. Poprawione, z instrukcją, jak je zlokalizować u siebie.

Trzy sprostowania w dokumentacji w pakiecie: opis dziennika zmian obiecywał pole, którego nie zapisujemy; podpowiedź do przelogowania kanału podawała nazwę komendy, która nie istnieje; a przegląd historii zmian pomijał czwarty kanał — Merchant Center.

Tworzenie kampanii PMax z opcją „tylko nowi klienci" potrafiło zostawić na koncie sam budżet, bez kampanii. Ustawialiśmy pole, którego Google nie ma na kampanii w żadnej wspieranej wersji API — budżet powstawał, a chwilę później operacja przerywała się błędem. Teraz opcja jest odrzucana od razu, zanim cokolwiek trafi do API, z informacją, gdzie ustawić ten cel. Nic nie zostaje na koncie.

Google Ads działa na API v25. Zanim przełączyliśmy wersję, porównaliśmy ją pole po polu z poprzednią: wszystkie metryki, segmenty, zasoby i typy eksperymentów, z których korzysta system, są na miejscu. Nic z tego, co robiłeś do tej pory, nie znika — raportowanie częstotliwości kontaktu, podział iOS/Android i statystyki eksperymentów działają tak samo.

Wpisy w dzienniku zmian mają teraz strefę czasową. Wcześniej zapisywał się sam czas lokalny maszyny, więc przy pracy z dwóch komputerów albo po zmianie czasu nie dało się ustawić zdarzeń w kolejności. Godzina, którą widzisz, jest ta sama co wcześniej — doszła informacja, z jakiej strefy pochodzi.

Komenda raportów pokazywała 7 szablonów z 13. Sześć gotowych raportów — m.in. kondycja feedu produktowego i kalendarz sezonowy — było w pakiecie, ale nie dało się ich znaleźć z poziomu komendy. Teraz lista jest kompletna.

Dokumentacja w pakiecie pomijała kanał Search Console i Merchant Center oraz jedną komendę. Spis komend i tabela kanałów zgadzają się teraz z tym, co system faktycznie potrafi.

Odczyt danych z TikToka działa na wszystkich poziomach. Kilka nazw pól i metryk w naszych zapytaniach było niepoprawnych, więc raporty i listowanie kampanii zwracały błąd zamiast liczb. Każda ścieżka odczytu jest teraz potwierdzona na żywych kontach, nie tylko w testach.

ROAS na kontach, które rozliczają płatność zamiast zakupu. Przychód wraca w jednej z dwóch rodzin metryk i konto wypełnia tylko jedną — liczyliśmy z jednej, więc konto z realnym przychodem pokazywało ROAS 0. Teraz bierzemy tę, którą konto faktycznie wypełnia, a gdy obie są puste, korzystamy z ROAS-u podanego przez platformę.

Kampanie GMV Max i TikTok Shop widać w raportach. TikTok raportuje je osobnym endpointem, więc nie pojawiały się w zwykłym zestawieniu kampanii, a suma i tak się zgadzała — na jednym koncie było to 29% wydatku poza raportem. Wydatek odtwarzamy z zamówień i kosztu zamówienia; przy zerze zamówień mówimy „nieznany", nie „zero".

Kampanie bez przychodu — na obserwujących, zasięg, wyświetlenia — mają wreszcie własną miarę: wynik celu i koszt wyniku. Wcześniej wyglądały na kampanie bez żadnych danych, więc decyzja „co wyłączyć" opierała się na wieku kreacji.

Jeden dziennik zmian dla wszystkich kanałów. Każdy zapis wymaga teraz powodu, zapisuje stan przed zmianą, autora i identyfikator przebiegu — rotacja pięciu reklam to jedna operacja, nie pięć luźnych wpisów. Nieudane próby i podglądy planu też zostawiają ślad: wcześniej „platforma odrzuciła zmianę" wyglądało identycznie jak „nikt nie próbował". Nowa komenda pokazuje wszystkie kanały jako jedną listę i liczy, ile wpisów faktycznie odpowiada na pytanie „dlaczego".

Historia zmian z Meta obok Twojej. Meta zapisuje, kto zmienił co i kiedy — zszywamy to teraz z własnym dziennikiem, więc widać, co zmienił człowiek w Ads Managerze, a co system. Pokazujemy też zapisy systemu, które nie trafiły do dziennika, czyli obeszły warstwę bezpieczeństwa.

Kampanie Smart+ rozpoznawane po właściwym polu. Flaga, na której opierał się poprzedni odczyt, wraca fałszywa dla realnych kampanii Smart+ — audyt mógł więc napisać „Smart+ nieużywany" na koncie, którego cały przychód z niego pochodzi.

W planie Agency każda zmiana zespołu w dzienniku pod /account/audit-log ma teraz powód. Wcześniej większość wpisów nie miała żadnego.

Merchant Center pracuje na Merchant API v1: konta i subkonta, produkty, katalogi, raporty i diagnostyka. Google wyłącza Content API v2.1 **18 sierpnia 2026** — po tej dacie stare wywołania przestają odpowiadać. Jeśli korzystasz z modułu produktowego, ta aktualizacja jest obowiązkowa.

Search Console jako nowy kanał, tylko do odczytu: zapytania, strony, CTR i średnia pozycja, plus stan indeksacji sprawdzany po sitemapie. Płatne i organiczne oglądasz obok siebie, dla tego samego klienta.

Rdzeń decyzyjny Google Ads — 17 modułów, które liczą konkretne rekomendacje: konta ograniczone budżetem, kandydaci do skalowania, faza uczenia, krańcowy koszt sprzedaży, n-gramy zapytań, kanibalizacja, ruch nieprawidłowy, umiejscowienia PMax, cele konwersji, strategie licytacji, segmenty i eksperymenty.

Cztery komendy tylko do odczytu, które z tego rdzenia korzystają: kandydaci do skalowania, konta ograniczone budżetem, analiza ruchu nieprawidłowego i umiejscowienia PMax pod kątem bezpieczeństwa marki.

System ostrzega, gdy Google wypuści nowszą wersję API niż ta, na której pracujesz — wcześniej wersja była zaszyta i konto po cichu zostawało w tyle.

Brief aktywnego klienta faktycznie dociera do Claude. Dokumentacja obiecywała, że każda komenda dostaje brief i głos marki klienta; nic ich nie wstawiało, więc Claude widział surowy znacznik. Teraz brief wchodzi raz na sesję i obejmuje też zwykłe pytania, nie tylko komendy.

Search Console i Merchant Center mają swoją ścieżkę w kreatorze konfiguracji, a `spaceads setup` przyjmuje flagi zamiast je odrzucać.

Sześć komend odwoływało się do modułów po starych ścieżkach i kończyło błędem przy uruchomieniu. Wszystkie działają; doszły testy, które pilnują tej klasy błędu.

Podłącz jedną platformę naraz: `spaceads-setup --channel meta` (lub `tiktok` / `ga4` / `google_ads`) autoryzuje tylko ten kanał dla aktywnego klienta. Dla kanałów autoryzowanych przez przeglądarkę nie zadaje żadnych pytań w terminalu — otwiera przeglądarkę, potwierdzasz i gotowe.

Pierwsze uruchomienie dostaje teraz szablony briefów klienta przy każdej instalacji, więc konfiguracja pierwszego klienta przebiega czysto i spójnie.

Setup nie pokazuje już „0 klientów", gdy klient był zapisany — rejestr klientów czytany jest tak samo niezależnie od tego, jak został zapisany.

Setup działa w większej liczbie terminali, w tym Git Bash / mintty na Windows: zamiast błędu przechodzi na zwykłe pytania tekstowe, gdy terminal nie jest pełną konsolą Windows.

Zatwierdzone zmiany na Google, Meta i TikTok trafiają teraz do dziennika audytu konta, więc ślad audytowy właściciela agencji pokazuje aktywność zespołu, zamiast być pusty. Zapis działa w trybie „best-effort" i nigdy nie zablokuje ani nie cofnie już wprowadzonej zmiany.

System informuje o dostępnej aktualizacji przy starcie sesji i — po Twoim potwierdzeniu — instaluje ją sam. Sprawdzenie jest nieblokujące: offline czy wolne łącze nigdy nie opóźni startu Claude Code.

Sygnał o aktualizacji odświeża się co około godzinę zamiast raz na dobę, więc nowe wydanie widzisz niemal od razu po jego publikacji.

Tworzenie całej kampanii Performance Max: budżet, kampania i osobna grupa zasobów per tier (Platinum / Gold / Silver / Bronze) z filtrami produktowymi po item_id. To silnik komendy /spaceads-bucketing — od segmentacji feedu do gotowej struktury kampanii, w całości pod sześciowarstwową ochroną i domyślnie w trybie podglądu.

Walidator zakresu tROAS dla nowych kampanii w warstwie bezpieczeństwa — nowa kampania nie ruszy z docelowym ROAS poza bezpiecznymi widełkami.

Analiza geo i pełny audyt korzystają teraz z mapy 110 krajów (z awaryjnym odpytaniem API), więc /spaceads-geo działa pod „python -m" bez potknięć.